Czas na poezję: ELIZA SEGIET

Fot. Piotr Karczewski. Na zdjęciu Eliza Segiet.

Sztuka

Ta prawdziwa wywodzi się z głębi,
wtedy jest pełna, silna,
milcząc potrafi przemówić.
Poruszyć,
pokazać piękno brzydoty,
światło ciemności,
wyzwolić w innych emocje.

Czy jest sens
chodzić po cudzych śladach?
Nie jest sztuką powielać,
naśladować.

Zawsze wtedy będziesz kolejnym.
Nie będziesz prekursorem,
a tylko – imitatorem!

 

Przyjaźń

Życie człowieka powinno być tam,
gdzie obok jest drugi
z ciepłą, przyjazną dłonią.

Żyzne przyjaźnie
nie trwają jak okamgnienie,

dają możliwości
na więcej, lepiej, bardziej…

Na przyszłość!

 

Ulga

Otworzyła się na coś nowego
– bez stresu, niepewności,
i co najważniejsze – bezustannej krytyki.
Teraz sama ocenia
swoje – nawet chybione – decyzje.

Ulga
promienne piękno istnienia.

 

Zagubieni

W omszałym lesie
zagubieni wędrowcy,
szukają drogi spokoju.
Dojść tam,
gdzie koniec będzie początkiem.
Tam, gdzie
okrzyki mogą być tylko radości,
łzy – wzruszenia,
a niebo – nasączone światłem.

Iść
bez uprzedzeń do kogokolwiek,
dotrzeć sercem w serca,
z dłonią w dłonie.

Noga w nogę
– razem ku wolności.

 

Życie w zgodzie

Człowieczeństwo
nie wymaga jasności
ani ołtarza.
Brzemienne jest dobro.

Życie w zgodzie z Drugim
jest istotą istnienia,
możliwością wspólnego tworzenia.
Darem,
który pozwala zacierać uprzedzenia.